होता एक वेडा मुलगा
आत्मविश्वास हरवून बसलेला...
सगळ्या मित्रांचा चेष्टा मस्करीचे साधन होऊन राहिलेला...
...
एखादा मुलगी आणि मुलगा प्रेम करताना तो पाहायचा....
आपल्यासाठी कोणीतरी हवे असे त्यालादेखील वाटायचा...
पण मुली त्याला भाव नाही द्यायचे....
त्यामुळे मुलीनसोबत बोलताना त्याच्या तोंडून शब्द नाही फुटायचे.....
एकदा असच एका सुंदर मुलीने त्याला पत्ता विचारला....
पूर्ण गोंधळलेला तो काहीच नाही सांगू शकला....
कदाचित असावा मुका बाहिरा....
असा गैरसमज झाला त्या मुलीचा....
तिला दया वाटायची अपंग लोकांची.....
करायची मदत जशी तिला जमायची....
ती त्याला डॉक्टर कडे घेऊन गेली...
पण डॉक्टरना काहीच सापडले नाही...
ती त्याची काळजी घेत होती......
त्याला बोलायला यावे म्हणून धडपडत होती.....
तिची माया पाहून त्याच्या मनात प्रेम जागे झाले......
बोलायला येऊनसुद्धा त्याने मुकयाचे नाटक चालूच ठेवले...
अशाच एका अपंग माणसाला ती मदत करत होती...
पण तो माणूस अपंग बनून भीक मागत होता....
त्याचे नाटक बाहेर आल्यावर त्याने तिच्याकडून खूप मार खाल्ला होता.....
त्याच्याजागी या वेड्या मुलाने स्वताहाला पहिले होते...
आपल्याबद्दल खरे समजले तर...ती आपल्याला सोडून जाईल.....
या भीतीने त्याचे मन घाबरले होते......
घाबरलेल्या मनाने वेगळाच निर्णय घेतला......
डॉक्टर कडे जाऊन जीभ कापून घ्यायचा....
डॉक्टरनी तसे करण्यास नकार दिला....
आणि फोन करून तिला याबद्दल माहिती दिली...
आरशासमोर उभा राहून त्याने सगळे शब्द उच्चारले....
आई, बाबा, मित्र....आणि तिचे नावही....
घेतला हातात सुरा...आणि कापून टाकली जीभ....
काय वेडेपणा म्हणावा का ह्याला?....की खरे प्रेम.....
डॉक्टरच्या फोन नुसार ती त्याला भेटायला आली...
आणि म्हणाली...मला तुझ्या तोंडून माझे नाव ऐकायचे आहे....
सचिन आचरेकर
(स्टोरी ऑफ "प्यार दीवाना होता है" ...)
No comments:
Post a Comment