एक चिमणी...

एक चिमणी पिंजऱ्यात बंधिस्त
पिंजरा हेच आपला माहेर आणि सासर समजलेली..
एक चिमणा..रोज तिच्या पिंजर्यासमोर घिरट्या घालणारा..
तिच्या आयुष्याकडे केविलवाण्या नजरेने बघणारा..
रोज तो यायचा...चिमणी पण हर्षाने बघायची..
तो आला... कि चिव चिव करायची...
तो चिमणा स्वच्छंद पणे विहार करायला विसरला...
सगळे सोबती फिरून दाने टिपून घरट्यात परतायचे..
तो मात्र एकाकी...काहीच न खाता परतायचा...

एके दिवशी बोलला तो चिमणीला..
चल माझ्यासोबत...सगळा जग फिरुया...
दोघे मिळून आपल्या घरट्यात राहूया
तुझ्या सोबतीने मला पण विहार करायचाय...

चिमणी बोलली..नाही रे..माझ्या पंखात आता बळ नाही...
माझ्या असण्याने ..इथली लोक बघ किती खुश राहतात..
त्यांच्या ख़ुशी साठी मला असाच रहायचय..

तू आजपासून इथे येवू नकोस...मला विसरून जा..
चिमणी ने स्वतःला strong समजलं..
तो चिमणा दुसऱ्यादिवशी नाही परतला.....
चिमणी विसरून गेली...असेल कुठेतरी खुश या विचाराने...
पण तो चिमणा तिला विसरू शकत नव्हता....
आणि परत पिंज्र्याकडे जावून चिमणीला त्रास होयील म्हणून जात नव्हता..

चीमाण्याने अन्न पाणी काहीच घेतले नाही..
घरट्यातून बाहेर देखील पडला नाही..
आयुष्य जगावे असा त्याला वाटले नाही...
त्यामुळे तो ४ दिवसातच मारून गेला...
इथे चिमणी मात्र खुश होती....
त्या चिमण्याला कोणीतरी दुसरी चिमणी मिळाली असेल या विचाराने...

सचिन आचरेकर.
05-12-2011